Solliciteren als het steeds bij afwijzingen blijft

“Ik heb er dertig gestuurd en drie keer iets teruggehoord”

Solliciteren wordt op een gegeven moment een administratieve handeling. Je hebt een sjabloon, je past twee zinnen aan, je drukt op verzenden. En daarna komt de stilte, die na verloop van tijd meer zegt over jou dan over de markt.

Het vervelendste zit in wat het met je doet. Na een stuk of acht afwijzingen ga je bescheidener schrijven, zet je jezelf lager in, en solliciteer je op functies onder je niveau. Dat maakt de kans op een ja groter en de kans op een goede baan kleiner.

Waar solliciteren meestal misgaat

Bijna altijd op twee plekken. De eerste is de brief. Die gaat over de functie, herhaalt de vacaturetekst en eindigt met de mededeling dat je enthousiast bent. Wie honderd van die brieven leest, ziet honderd keer hetzelfde, en dan valt de keuze op het cv.

De tweede is het gesprek. Daar som je op wat je hebt gedaan, terwijl de vraag achter elke vraag gaat over hoe je werkt: hoe je een probleem aanpakt, wat je doet als iets misgaat, hoe je met mensen omgaat die het anders zien. Wie alleen resultaten noemt, geeft daar geen antwoord op.

Dat de markt trager is geworden, helpt niet mee. Volgens het CBS wisselden in het tweede kwartaal van 2025 zo’n 305 duizend werknemers van werkgever, 3,8 procent van alle werknemers, tegen 4,7 procent drie jaar eerder. Er zijn dus minder plekken die vrijkomen, en dat maakt gericht reageren belangrijker dan veel reageren.

Minder sturen en het sollicitatiegesprek beter voorbereiden

Kies vijf vacatures die je echt wilt in plaats van dertig die je zou kunnen. Zoek per vacature uit welk probleem die werkgever heeft, en schrijf één alinea over hoe je zoiets eerder hebt opgelost. Dat kost een uur per brief en het levert een ander soort reactie op.

Bel voordat je schrijft. Eén telefoontje met de vacaturehouder geeft je informatie die niet in de tekst staat, en het maakt van je brief een antwoord op een gesprek in plaats van een gok.

Oefen het gesprek hardop, tegen iemand die doorvraagt. Bijna iedereen ontdekt dan hetzelfde: het verhaal dat in je hoofd logisch klinkt, is hardop veel langer en veel vager.

Jezelf profileren zonder opschepper te worden

Wie zich op de arbeidsmarkt zichtbaar maakt, denkt vaak dat het om aanprijzen gaat, en het gaat om herkenbaar zijn. Kies één ding waar mensen je voor bellen en zorg dat dat overal terugkomt: in de eerste zin van je brief, boven aan je cv, in je profiel op LinkedIn.

Dat voelt smal en het werkt precies daarom. Iemand die overal een beetje goed in is, blijft in geen enkel hoofd hangen; iemand die bekendstaat om één ding wordt gevraagd, ook voor het aangrenzende werk.

Wat een sollicitatiecoach hieraan toevoegt

Terugkoppeling die je nergens anders krijgt. Werkgevers geven zelden een eerlijke reden, vrienden zeggen dat het aan de markt ligt, en zelf zie je niet dat je bij de derde vraag altijd wegkijkt.

Daarnaast helpt het tegen de spiraal. Wie na tien afwijzingen alleen nog maar bevestiging ziet dat hij niets voorstelt, schrijft daarnaar. Iemand die met je meekijkt haalt dat er sneller uit dan de volgende brief.

Waar dit aan grenst

Loopt de spanning voor een gesprek zo hoog op dat je afzegt of lichamelijke klachten krijgt, dan hoort die vraag bij de huisarts. Datzelfde geldt als er somberheid bij komt die ook op andere dagen blijft.

Weet je nog niet welke kant je op wilt, kijk dan bij ander werk zoeken. Kom je terug na een periode thuis, dan sluit herintreden beter aan. De andere vragen staan bij werk en loopbaan.

Laatst bijgewerkt op 3 september 2026